จักรยานของพ่อ (Again)

posted on 23 Feb 2006 10:28 by sevenarch

จักรยานของพ่อ

กลับบ้านคราที่แล้ว

ได้มีโอกาสได้ควบขี่ ญา-ติ-ยาน

ไม่อาจถึงคู่ใจแต่ก็คู่กายมาตั้งแต่ปัญญาเริ่มจำ...

ระยะทาง หากจะนับกันตั้งแต่แรกล้อหมุน จวบจนวันนี้

คงจะหลายแสนร้อยวาเลยเทียว...

แม่เคยเล่าให้ได้ฟังว่า.....

พ่อซื้อต่อ จักรยานต่อจากฝรั่ง ที่กำลังจะกลับภูมิลำเนา

(นึกเอาว่า...พ่อนิยมของนอกตั้งแต่สมัยนู้นเทียว)

เป็น จักรยานตั้งแต่...สมัยพ่อกับแม่ย้ายเข้ามา

อยู่บ้านพักข้าราชการหลังเก่า

เมื่อครั้งมีจานกับชามอย่างละใบ

และช้อนอีก 2 คันกินกันสองผัวเมีย

มากเกินกว่านั้น ก็อาศัยหยิบยืมเอาจากห้องแถวหลังติดกัน

อาหารการกินก็อาศัย จักรยาน ผู้นี้

ที่ได้ รับ-ส่ง ไป-กลับ ตลาดใกล้บ้าน

ทั้งยัง...พาพ่อไปโรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่ ฯ

ตามประสาหนุ่มบ้านนอกคอกนา

มาหาความรู้ในเมืองใหญ่

เพื่อเพิ่มอัตราความก้าวหน้าในการงาน

เรื่อยมา...จนหมดสภาพไปแล้วหลายครั้งหลายครา...

แต่พ่อยังปลุกปล้ำขึ้นมาใช้งานอยู่หลายหน

ญา-ติ-ยานก็หาจะอิดออดให้รำคาญ

ฟื้นมารับใช้พ่อทุกครั้งไป...

ปฏิทินเปลี่ยนไปหลาย พ.ศ. ...

เวียนมาถึงครั้งลูกชายทั้งคู่เริ่มเดียงสา

พี่-น้องกระจองอแง อยากได้ จักรยานขี่

ไม่ให้น้อยหน้าเด็กวัยเดียวกัน

ก็ถึงครา...พ่อขลุกปล้ำ จักรยานคันเก่ง

ให้ฟื้นมารับใช้ลูกชายข้า.....อีกสักหน

ให้พี่-น้องได้ล่องท่องเทียว ไกลได้เท่าที่จะไปถึง

ให้ถูกแม่ตีนับครั้งไม่ถ้วน ไม่หลาบจำ...

แม้จะไม่บริบูรณ์ได้ดังสมัยนิยม

เช่นเดียวกับ จักรยานของใครอื่น

แต่ก็สามารถแต้มรอยยิ้มและเสียงหัวเราะใสๆ

ของลูกทั้งคู่ให้พ่อแม้ได้ชื่นใจ และหน่ายใจ ในเวลาใกล้กัน

ขณะที่ ญา-ติ-ยานก็เริ่มเหนื่อยล้าและหมดแรง

เข้าสู่หลับใหล...และได้รับการพักผ่อนอันยาวนานอีกหน......

ปฏิทินปรากฏใน พ.ศ.นี้...

เด็กชายเมื่อครั้งสมัยนั้น

เพิ่งมองญาติสนิทไร้ชีวิต เคลื่อนที่ได้ ด้วยความคะนึงถึง

จับขยับร่างไร้ชีวิต แต่แฝงวิญญาณ ให้ได้รู้สึกสำนึกตื่น

ขัดแต่ง เติม เสริม ด้วยอวัยวะชุดเดิม ด้วยจะได้คุ้นเคย

เหมือนเมื่อครั้งสมัยพ่อเป็นคนครองอาน...

แต่ใช่ว่าจะเทียมเท่าได้

เนื่องด้วยบางชิ้นบางส่วนสูญหายไประหว่างเวลา

ก็หวังเพียงแค่ให้ทะยานแล่นได้อีกครา...

ต่างแต่เพียง ครานี้...

วิสัยการควบขี่ คงจะไม่คึกคะนองเหมือนเก่าก่อน

เนื่องด้วยเกรง ชราสถานะ ของ ญา-ติ-ยาน จะรับได้ไหว

ทั้งวัยผู้นั่งบนหลังอาน ก็โตเต็มหนุ่ม

เกินกว่าจะทะโมนเยี่ยงวัยเด็ก

เพียงหวังให้ได้ฟื้นมา วิสาสะกันอีกหน ให้หายคิดถึง

เสมือนได้พูดคุยกับญาติสนิท ที่คุ้นเคยกันมาแสนนาน

แม้ไม่อาจเทียบความสง่างามอย่างที่ใครๆนิยมกันในสมัยนี้

แต่จะงดงามในหัวใจ เก็บร้อยหลายเรื่องราว

ของครอบครัวเล็กๆชานเมืองใหญ่

ใ ห้ ไ ด้ เ ก็ บ จำห ว น คิ ด ถึ ง

เ กิ ด เ ป็ น ร อ ย ยิ้ ม ที่ มุ ม ป า ก

ไ ป ไ ด้ อี ก เ ป็ น น า น น า น....

Comment

Comment:

Tweet

ก็ทำอะไรใหม่ๆกันบ้าง
แซ่บๆ

#24 By pAul (203.156.39.73) on 2006-03-04 16:37

ขอไรใหม่ๆบ้าง
แซบๆ

#23 By จิตตี้ (58.64.120.178) on 2006-03-04 13:50

เฮ้ย..ตกลงจักรยานเสือหมอบเป็นไง???
ใครก้อได้บอกเราที

#22 By we are elephant girls on 2006-03-04 13:45

ไม่ทันแล้วจานี่...
เค้าไปกันหมดแล้ว...
ตกข่าวมากมาย...
เอามาแปดบาทก่อน เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง....

#21 By cheerydoll (61.91.241.33) on 2006-03-03 12:25

รายงานตัวฮะ
ไฟเข้าถึงหมู่บ้านแล้น ขอเข้าสู่โลก ไซเบอร์ นำแหน่
ได้โปรดกรุณา ข้าน้อยด้วย
ข้านี่แหล่ะ หญิง(มือ)ใหญ่
จ๋า*** fort major***

#20 By jajajaja (203.209.117.87) on 2006-03-03 00:54

แต่พอเห้นจักรยาน แล้ว เค้าคิดถึง แม่
ก็ชิวิตเค้า มี่แต่ แม่ น่ะ
แม่เค้าก็มีจักรยาน เก่าๆแต่บึกบึนหนึ่งคัน
เป็นคันที่แม่เอาไว้ขี่รับส่งเรากับพี่ชาย
ไปโรงเรียน.. ไปป้อนข้าวกลางวันให้เรา
และเป็นเพื่อนคู่ชีพของแม่...
..ช่วยให้เรามีตังซื้อของเล่น
ไม่ใช่ว่าแม่เราขี่ไปยื้มตังคนข้างบ้านนะ
แต่เป็นคันที่แม่เราใช้ ขี่ไปส่งขนม ที่แม่ทำ ให้ร้านค้าทั่วย่าน บรองซ์ (แถวบ้านเราเอง) ต่ะหาก
....แม่เราทำขนมเก่งนะ...
มาเที่ยวบ้านเรากันดิ่ จะให้แม่ทำห้ายยยกิน

#19 By jajajaja (203.209.117.87) on 2006-03-03 00:40

ค่า...งั้นขอเพิ่มเป็น104แล้วกัน
เย็นนี้ 3 ทุ่ม

#18 By cheerydoll (203.118.69.69) on 2006-03-02 19:22

#17 By cheer (203.118.69.69) on 2006-03-02 19:20

ไม่ได้นะ 103 นั่นมันบริษัทพี่นะ
ปิด 6โมงเย็น โทรไม่ได้หรอก
เปลี่ยนเป็น 102ละกัน

#16 By pAul (203.156.36.232) on 2006-03-02 14:31

จิตตี้...
ไปด้วยกันนะ...ไปด้วยกันเถอะ....
เดี๋ยวเย็นนี้โทรหาคอนเฟอเรนซ์กัน 103 คู่สาย

#15 By cheerydoll (61.90.64.159) on 2006-03-02 12:33

มีคำถามค่า...
จักรยานเสือหมอบเป็นไง???
สับสนมาก ตอบด่วยด้วน
จาก..จิตตี้..คนกันเอง

#14 By we are elephant girls on 2006-03-01 08:09

ตั้งใจหรือคลิ๊กผิดนี่พี่...
จะได้ด่า..เสี่ยวแหลก....

เออ...ไปกันยังไงอ่ะ..วันที่ 4 อ่ะ...
พรุ่งนี้...(พุธ..ประชุมหลายสายกันนะ..)
ชุมสายอยู่ที่เจ้ค่ะ..อิอิอิ..โบ้ยซะอย่างงั้น..

#13 By cheerydoll (61.91.241.40) on 2006-02-28 16:21

ซาบซึ้ง ซาบซึ้ง
นี่แหละนา ความรัก

#10 By pAul (203.156.37.173) on 2006-02-28 15:11

โอ้ โห

เจ้ เอิง

ทำไมเหล้าซะซึ้งขนาดนี้อ่ะ

คนอินเลิฟนี่ ทำอะไรก็ซึ้งไปหมด

เป็นเหมือนเพื่อนพี่เลย สงสัยเป็นโรคเดียวกัน

#9 By K e n G (61.90.106.133) on 2006-02-28 14:34

ถูก!!
เจ้าของกระทู้7นี่...เขียนได้ซึ้งใจม้ากก..มาก
นี่ก็อีกคน....เดี๋ยวนี้เข้าใจสัจธรรมโลกเหลือเกินนะ...พี่พอล.......

เราก็มีเรื่องจะเล่าเหมือนกัน....
พอเห็นจักรยานพ่อพี่ปะวิดแล้วก็..
คิดถึงจักรยานของพ่อเราแหล่ะ
พ่อเรานะ..จะซื้อมาขี่เล่นin the morning
แต่เราก็แย้งมาขี่.. จนพ่อเราไม่ได้ขี่
แล้วตอนนี้ยางก็รั่วแล้วด้วย...
ทั้งพ่อและเราก็เลยต้องจอดทิ้งไว้
เพราะขี้เกียจไปเปลี่ยนยาง.....(จบ)

เป็นเรื่อง จักรยานของเรา!!!

#8 By aunga (203.113.57.73) on 2006-02-27 20:16

การเริ่มต้นใหม่มักง่ายกว่าการรักษาเอาไว้
ฉันใดฉันนั้นแล......

#7 By pAul (203.156.37.173) on 2006-02-27 13:29

โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.........
ซาบซึ้งจายยยย....(อะเกน)....
จะใคร้เล่าปะวิต...ก็ไอ้เจ้ไง..ไอ้เจ้แน่ๆ....
แล้วก็ดีใจมากด้วยที่มีสมาชิกคนอื่นๆจากที่อื่นๆแวะมา...
ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ค่ะ...
ปล.พี่ปะ..
บางครั้งเพื่อนใหม่ในโลกไซเบอร์ก็ให้ความรู้สึกที่มั่นคงกว่าเพื่อนเก่าที่เจียดเวลามาน้อยครั้ง..พี่คิดเหมือนหนูไหม??...กระชิก..กระชิก...

#6 By cheerydoll (61.91.204.123) on 2006-02-27 09:38

ใครวะเนี่ย

#5 By pAul (203.156.37.173) on 2006-02-24 10:04

ทำไมเรื่องมันดูเหงาๆจังหล่ะ....
รูปนี้ใช่จักรยานคันที่จิตตี้ขี่เล่นเปล่า?
............
โห..เป็นจักรยานคันเก่งจริงๆๆด้วย

#4 By (203.113.16.250 /203.113.57.70) on 2006-02-23 20:57

อ่นแล้ว นึกถึงสมัยเป็นเด็กๆ จังเลยหนะ..

ภาพจักรยาน สวยจัง

#3 By ...Cheon... on 2006-02-23 10:59

ย้อนกลับไปดูเว็บ Diary Hub
มันยังมีเรื่องของเราติดอยู่ไม่กี่เรื่อง
แต่ไม่สามารถแก้ไขหรือทำอะไรได้เลย
เสียดายและรู้สึกอยากถอนออกแต่ทำไม่ได้
ที่นั่นกลายเป็นที่ร้าง...
ที่ทิ้งรอยตวามชิงชัง และล้าหลังเอาไว้
จึงอยากโอนถ่ายเรื่องราวดีๆ มาไว้ในนี้
หวังว่าที่นี่ คงไม่อ้างว้าง หดหู่ เหมือนที่เคยเจอมา
เพราะที่นี่เป็นพื้นที่สาธารณะส่วนตัว...
ที่รอพวกนายมาแบ่งปัน
มิใช่เพียงแต่ เรา เชียร์ ..หรือใครคนหนึ่ง...
หรือถ้ามันกลายเป็นบ้านเราคนเดียว
เราคงต้องปิดม่านลงตามเกณฑ์
เพราะเราย่อมมีสิทธิ์ ปิด-เปิด ตามอำเภอใจ...

#2 By pAul (203.156.37.173) on 2006-02-23 10:47

เป็นความทรงจำควรค่าแก่การจดจำอย่างยิ่งค่ะ


ปล. อ่านแล้วนึกถึงเด็กเล็กๆ นั่งซ้อนท้ายจักรยานพ่ออ่ะ ^ ^'

#1 By nickie on 2006-02-23 10:38